**********************

[Fic] คึกนักรักน้องเต่าตัวร้าย

Aki – Akira :

EP00 – Prologue

**********************

 

          แสงไฟจากตึกสูงในเมืองส่องรอดผ่านผ้าม่านบางตรงประตูระเบียงเข้ามาในห้อง พอให้เห็นเงาร่างสิ่งต่างๆได้สลัวๆ ร่างสูงโปร่งบัดนี้เป็นเป็นเพียงเงาตะคุ่มๆขณะย่อตัวลงลากมือกวาดไปตามพื้นอย่างเงียบๆ พยายามคลำหาอะไรบางอย่าง

          “อื้มมมมม”

เสียงร่างบอบบางบนเตียงครางอืมขยับพลิกตัวไปอีกด้าน สะกดให้ร่างโปร่งยืนนิ่งหยุดความเคลื่อนไหว กระทั่งเสียงลมหายใจเบาๆดังสม่ำเสมอขึ้นอีกครั้ง บ่งบอกว่าร่างบางนั้นได้จมลึกกลับเข้าสู่ห้วงนิทราแล้วนั่นแหละ การค้นหาเงียบๆที่บริเวณปลายเตียงจึงเริ่มขึ้นอีกครั้ง

เมี๊ยวววว! เสียงของเจ้าแมวน้อยร้องลั่นขึ้นแหวกความเงียบ เมื่อใครบางคนก้าวไปเหยียบโดนปลายหางของมันเข้า

“ชิทททททททท!” ร่างที่อยู่ปลายเตียงสบถออกมาเบาๆอย่างหัวเสียนิดๆ

“หื้อ?!...อากิระ?”

ไฟหัวเตียงสว่างพรึ่บขึ้น ส่องให้เห็นใบหน้านวลของหญิงสาววัย 30 ต้นๆบนเตียง ที่ขยับลุกขึ้นมานั่ง พร้อมกระชับผ้านวมขึ้นปกปิดร่างเปลือยเปล่าของตนอย่างลวกๆ โดยมีเจ้าลูกแมวเปอร์เซียตัวฟูขาวกระโดดแผ้วขึ้นซุกไซร้ฟ้องเจ้านายมันทันที

หญิงสาวยกมือขึ้นลูบขนของเจ้าตัวน้อยบนตัก ก่อนเงยหน้ากลับมาหรี่ตาสู้แสงไฟมองตรงไปยังเด็กหนุ่มสูงโปร่ง ผมดำ หน้าตาคมคายด้วยวัยเพียง 20 ต้นๆ ที่ยืนอยู่ตรงปลายเตียงในสภาพท่อนบนเปลือยเปล่ามีเพียงกางเกงยีนส์ขายาวเท่านั้นที่ถูกใส่อย่างลวกๆ ยังไม่ทันได้ติดตะขอรูดซิปให้เรียบร้อยดีด้วยซ้ำ

“อ้า.. ขอโทษที่ทำให้ตื่น”

ชายหนุ่มไม่ได้หันกลับมามองด้วยซ้ำ แต่ก้าวเข้าหาเสื้อผ้าแต่ละชิ้นของตัวเองที่ถูกอีกฝ่ายดึงทึ้ง และโยนกระจายเกลื่อนพื้นจากกิจกรรมเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา เนื่องด้วยแสงไฟในตอนนี้ช่วยให้สิ่งที่ทำอยู่เมื่อครู่ง่ายขึ้นเยอะ

เขาก้มลงหยิบเสื้อเชิ้ตของตนที่ตกอยู่บนพื้นห่างจากปลายเท้าไปไม่กี่ก้าวขึ้นมาใส่ มือขยับไล่ติดกระดุม แล้วก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อพบว่ากระดุมบางเม็ดหลุดหายไปจากที่ๆมันควรจะอยู่ไปซะแล้ว

“จะไปแล้วเหรอ?” หญิงสาวเอ่ยถามเสียงอ่อน

“อ้า..” แม้จะเป็นการคำตอบรับเพียงสั้นๆ แต่เสียงนุ่มที่ลากหางเสียงทำให้ฟังไม่กระด้างอย่างที่คิด

“ชั้นโทรหานายบ้างได้ไหม?”

คำถามของหญิงสาวส่งให้คิ้วเรียวเข้มบนใบหน้าชายหนุ่มเลิกขึ้นสูง

“ถ้าเหงา…” หญิงสาวรีบถามต่อท้ายปลายประโยคเดิมด้วยเสียงแผ่วลงอย่างลังเล

ร่างสูงได้แต่ถอนหายใจเบาๆ ขณะสอดชายเสื้อเชิ้ตเข้าในกางเกงยีนส์ เมื่อติดตะขอและคาดเข็มขัดเรียบร้อยแล้ว เขาก็เดินตรงมาหาหญิงสาว ก้มลงจูบเบาๆที่หน้าผาก ก่อนจะเลื่อนลงมาประสานสายตานิ่ง ริมฝีปากหยักได้รูปยกยิ้มอ่อนโยนให้คนตรงหน้า

“อ้า..แล้วเจอกัน..”

แล้วร่างนั้นก็กลับออกไปจากห้องอย่างเงียบๆในตอนเช้ามืด

.........................................

          ผมเดินสะลึมสะลือนิดๆมุ่งหน้าตรงไปยังผับที่ผมทำงานอยู่ ร่างกายรู้สึกล้าหน่อยๆ จากการเล่นไลฟ์ ต่อด้วยกิจกรรมเริงรมณ์ที่ค่อนข้างเร่าร้อนเมื่อคืนที่ผ่านมา

สำหรับผมชีวิตในทุกๆวัน ไม่ได้มีค่าอะไรมากมาย นอกจากว่าคุณจะหาอะไรสนุกๆทำได้เรื่อยๆ และสำหรับผมเซ็กส์ก็เป็นเรื่องของความสนุกเรื่องหนึ่งเท่านั้น...

มันเป็นความสนุกที่ได้ปลดปล่อย ทั้งทางอารมณ์และทางร่างกายไปพร้อมๆกัน คล้ายๆกับเวลาที่ผมเล่นคอนเสิร์ตในไลฟ์เฮ้าส์ หรือเวลานั่งดูหนังตื่นเต้นนั่นล่ะ เพียงแต่มันเป็นกิจกรรมที่ความสนุกลดลงกว่าครึ่ง ถ้าคุณทำมันคนเดียว เพราะงั้น ผมเลยเลือกที่จะหาใครที่มีแนวคิดคล้ายๆกัน มาร่วมแชร์ความสนุกด้วยกันมากกว่า

หลายๆครั้งที่ได้รับความรู้สึกดีๆ อิ่มเต็มจากคู่นอน แต่ผมก็มักจะเลือกที่จะจบความสัมพันธ์คลุมเครือนั้นลง ก่อนที่มันจะกลายเป็นความผูกพันทุกครั้ง

        ‘ชั้นโทรหานายบ้างได้ไหม?...ถ้าเหงา…’

        ประโยคที่คุ้นชินแว่บเข้ามาในสมอง ผมเหยียดยิ้มจางๆ เพราะคำพูดเหล่านี้เป็นคำพูดที่ผมไม่เคยคิดเก็บมาใส่ใจ...

นั่นเพราะผมรู้ดีว่า เวลาก่อนมีเซ็กส์ ระหว่างมีเซ็กส์ และหลังจากมีเซ็กส์นั้น สารเคมีในสมองเป็นตัวควบคุมให้มนุษย์คนหนึ่งอยู่ในอารมณ์รักและใคร่ จนทุกสิ่งทุกอย่างอยู่นอกเหนือหลักการและเหตุผลเสมอ การเชื่อคำพูดที่เกิดขึ้นระหว่างนั้นจึงแทบไม่ต่างอะไรกับการหลงจริงจังไปกับคำพูดของคนเมานั่นล่ะ

คนที่นอนกับผมส่วนใหญ่รู้เรื่องของผมมาบ้างอยู่แล้ว พวกเขารู้ดีว่า ภายใต้เปลือกรสหวานที่ห่อหุ้มเราไว้นี้ มีเพียงสิ่งกลวงโบ๋อยู่ตรงแกนกลางความสันพันธ์เท่านั้น ถ้าใครเผลอคิดจะจับยึดให้มั่น ก็เป็นได้เพียงการบีบทำลายเปลือกเปราะบางที่เคลือบฉาบเราทั้งคู่ไว้ก็เท่านั้น

เพราะผมมีความคิดแบบนี้รึเปล่านะ คนรอบๆตัวถึงชอบค่อนแคะ ว่าผมเป็น ‘คนไร้รัก’ บ้าง ‘พวกรักไม่เป็น’ บ้าง

...แต่ถ้ามีใครมาว่าต่อหน้านี่ ผมเถียงกลับนะ ฮะ ฮะ

ก็ผมว่าความรักของผมน่ะมีอยู่ท่วมท้นเลยนี่นา เพียงแต่วงจรของมันก่อตัวขึ้นและดับไปอย่างรวดเร็ว สั้นๆ และซ้ำๆ อยู่ในร่างที่หัวใจได้ตายไปนานแล้วนี่ตะหาก

จะว่าไปมันก็เหมือนการท้าทายที่น่าตื่นเต้น... คุณสามารถสนุกในการเอาชนะความรักที่เกิดขึ้นและแตกดับไปนับครั้งไม่ถ้วนนี้ได้ ตราบเท่าที่คุณกำจัดมันทิ้งได้เร็วพอ ก่อนที่จะต้องเจ็บและเป็นทุกข์เพราะมันก็เท่านั้น...

เอาเข้าจริง... มันก็มีกฎง่ายๆอยู่ไม่กี่ข้อหรอกที่คุณควรจำ ถ้าหากคุณคิดจะเล่นสนุกในเกมแบบนี้ กฎที่ว่าก็อย่างเช่น

...อย่ายุ่งกับคนมีเจ้าของ...

...อย่าเชื่อเรื่องพรหมลิขิต หรือรักแรกพบ...

...อย่าให้ใครซื้อคุณได้ด้วยเงิน... เป็นต้น

แต่ข้อที่สำคัญที่สุดที่ห้ามลืม นั่นก็คือ... อย่าผูกพัน...

นั่นล่ะกฎที่ผมตั้งไว้ให้กับตัวเอง โดยไม่เคยคิดว่า...จะมีคนบางคน... ที่เกิดมาเพื่อจะล้มล้างกฎเกือบทุกข้อที่ผมมีก็เท่านั้น...

.........................................

TBC.
 

Comment

Comment:

Tweet