ของขวัญสุดกรี๊ด

posted on 21 Mar 2014 17:20 by narsche in Sena directory Fiction, Diary
21 March 2014

วันนี้มากุกกักแปะฟิคเซนะย้อนหลัง ตอน 2 - 4 แล้วก็เลยแวะเวิ่นความประทับใจหลังไมค์กับของขวัญที่เจ้าตัวคนให้คงไม่รู้ว่าทำเอาทางนี้กรี๊ดสลบไปแค่ไหน
 
จากการที่ต้องพยายามวาดคาร์ลูกชาย 'เซนะ' เพื่อสมัครเป็นโฮสต์ในคอมมูอย่างที่เคยเล่าให้ฟังในเอนทรี่แนะนำตัวไปแล้ว สารภาพว่าเลือดตาแทบกระเด็น เพราะปกติวาดภาพกับเค้าเป็นซะที่ไหน ไม่ต้องพูดถึงการใช้คอมที่ห่างหายไปนานมาก สุดท้ายก็ได้ลูกชายหัวเขียวปรี๊ดตามที่เคยแปะรูปให้ดูนะคะ
 
ใจจริงตอนนาเช่คิดคาร์เซนะ อยากให้ออกมาแนวกวนแบบเชิดๆหน่อย โดยยืมพ่อกับแม่มาจากคู่ ลูลูช กับ C.C. ในเรื่อง Code Geass นั่นเอง  
(ใครไม่เคยดูก็แถวนี้เลยค่า)  
หมดห่วงค่ะ ทั้งพ่อทั้งแม่ออกแนวแอบเศร้าลึกๆ ลูกชายก็ได้เชื้อมาเต็มๆ แต่ด้วยความเป็นเด็ก (อันที่จริงคือความไม่เป็นผู้ใหญ่ของ ผปค. + ความใหม่ในการโรล) ลูกชายเลยจะออกมาแนวเด็กซึมๆ เรียกร้องความสนใจไปซะงั้น (แย่จัง) อยู่ในคอมมูไปซักพัก สีหัวก็กลายเป็นจุดเด่นเดียวที่มี... แล้ววันดีคืนดีลูกชายก็ปฏิวัติชาติกำเนิดของมัน เดินโทงๆไปทำสีผมดำซะ... เป็นนัยย์ว่าจะเป็นคาร์ที่เข้มแข็งขึ้นแล้วนะคร้าบแม่ ประมาณเน้
 
แม่มันก็เลยพยักหน้า 2 หงึก จับโยนใส่ Photoshop Salon (คงไม่คิดว่าแม่จะวาดใหม่ให้ใช่ไหมมาริโมะคุง? รู้ใช่ไหมว่าแม่ไม่มีปัญญา?) เสร็จการเป่าไดร์ ลูกชายก็เลยออกมาลุ๊คใหม่ตามนี้จ้า 
 
สรุปแค่ย้อมสีผมจริมๆ 555 แต่ก็ได้ลุ๊คแปลกตาไปอีกแบบ จากนั้นทั้งที่รักมากในฐานะลูกชายคนแรกแต่ก็ไม่มีเวลา + ไม่มีปัญญาจะวาดรูปอื่นให้เค้าซักที เที่ยวหารูปนายแบบที่ชอบมาแปะดิสแทนในแต่ละช่วงที่โรล (ซึ่งใช้บ่อยสุดจะเป็นรูป คังดงวอน ค่ะ)
 
...  แต่แล้ววันนึงในระหว่างที่โรลค้างกันอยู่ ผปค. ของคาร์ที่ลูกชายทั้งรักทั้งหลงหัวปักหัวปำก็ส่งรูปผ่านสไกป์มาให้แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ((27 Jan 2014/ 0:09 ))
ตอนเห็นชื่อไฟล์ก็ 'เอ๊ะ!? sena.png' พอ save เสร็จเปิดมา...
....เท่านั้นล่ะค่ะ นาเช่กดเปลี่ยนห้องแชท ไปพิมพ์กรี๊ดหลังไมค์ใส่หูผปค.เพื่อนโฮสต์อีกคนทันที 555 ทั้งเขิลทั้งดีใจมากๆเลย บรรยายไม่ถูก ทางคนให้ก็บอกแค่
"มีอารมณ์วาดเลยวาดน่ะ"
คนรับก็... "อุ๊บส์ ...(-///-) เขินจัง ดูใจดีชะมัด"
อันที่จริงแม่มันตะครุบปากตัวเองแทบไม่ทัน หลุดกรี๊ดจริงนอกจอไปละ แต่ดันตอบไปซะเรียบเลย
นึกย้อนไปทีไร อยากเอาหัวกลมๆของตัวเองโขกกำแพงนัก!! ฮึ่ม!!
 
จากนั้นพอได้สติก็จัดแจงเปลี่ยนดิส ขอบคุณคนวาดให้อย่างมากๆ แต่ไม่รู้ว่าเค้าจะรู้ไหมนะว่าทางนี้ดีใจมากแค่ไหน
 
ถ้าย้อนกลับไปได้ จะเลือกสกรีมใส่จอห้องแชทของคนวาดให้นี่ล่ะ ตอนนั้นมันมัวแต่อายน่ะนะ เลยไม่กล้าแสดงออก...
 
เอนทรี่นี้เจ้าตัวก็คงไม่มีโอกาสได้เข้ามาอ่านเหมือนกัน แต่ก็อยากมาแปะเรื่องจริงหลังจอไว้นะ เผื่อว่าสักวันมันจะลอยไปผ่านสายตาเค้า (ราวกับเขียนจดหมายใส่ขวด ลอยทะเล....Tongue out)
 
เอนทรี่นี้สอนให้รู้ว่า "แสดงความรู้สึกของคุณตรงไปตรงมาดีกว่าน้าา จะได้ไม่ต้องมาเสียใจภายหลัง" นะคะ
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet